Spomenka Molly Aleckovic

"Poszedłem do lasu dla siebie i niczego nie szukałem, to był mój cel" (Goethe). Ta praca rozumie las nie jako odbicie natury, ale jako lustro ludzkiego wnętrza. W warstwach farby olejnej ego nie szuka ścieżki, ale samego siebie. To topografia ciszy, w której roślinny gąszcz staje się schronieniem przed hałaśliwym światem.

Tutaj światło i cień łączą się w utopię pochodzenia - las, który nie był wczoraj, ale ma miejsce teraz. Gra padającego światła rozbija ciężki materiał pni i przekształca las w katedrę spokoju. Estetyka nietkniętego przypomina nam, że las jest jedynym miejscem, w którym czas nie ma linearnego znaczenia. Każdy liść i każdy cień jest pociągnięciem pędzla przeciwko gorączkowemu tempu nowoczesności.