Zmiany klimatyczne sprzyjają dzikiej bylicy pospolitej

Jako trujący gatunek, który nie nadaje się do spożycia, stanowi zagrożenie dla zwierząt roślinożernych. Jednakże, podobnie jak inne toksyczne dzikie rośliny, jest niezbędnym składnikiem lokalnej roślinności i może być trzymany z dala od gruntów rolnych przy użyciu prostych, ekologicznie uzasadnionych środków. Jako konkretny środek przeciwko rozprzestrzenianiu się na obszarach rolniczych, Landesbetrieb Landwirtschaft Hessen zaleca zapobieganie tworzeniu się nasion i zapobieganie imigracji na użytki zielone. Jest to obowiązek rolników i właścicieli gruntów.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, bylica pospolita nie jest gatunkiem inwazyjnym. Jest to gatunek rodzimy. Podobnie jak większość dzikich roślin rosnących w Niemczech, zawiera substancje, które mogą mieć działanie rakotwórcze lub toksyczne. Jednak rośliny te są również niezbędnymi elementami ekosystemów, w których występują. Ponieważ działanie tych substancji zależy wyłącznie od wykorzystania roślin, a roślina nie stanowi ogólnego zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego lub ekosystemu, nie planuje się żadnych oficjalnych działań przeciwko rozprzestrzenianiu się rośliny, jak ma to miejsce w przypadku wszystkich innych rodzimych dzikich roślin.

James's ragwort (Senecio jacobaeae), znany również jako St James's ragwort, jest częścią flory Europy Środkowej od ponad 2000 lat. Ta dwuletnia roślina osiąga wysokość od 30 do 120 cm, a w drugim roku życia pojawiają się na niej jaskrawożółte, promieniste kwiaty i liczne, unoszące się w powietrzu nasiona. Cała roślina zawiera alkaloidy pirolizydynowe, przez co jest trująca i nie nadaje się do spożycia. Kwiaty mają najwyższe stężenie trucizny.

Zasadniczo substancje gorzkie i zapachowe zawarte w roślinie odstraszają zwierzęta od jej spożywania, ale produkcja toksyn poprzedza produkcję substancji gorzkich, więc roślina stanowi zagrożenie dla niedoświadczonych młodych zwierząt, zwłaszcza w stadium rozety.

Alkaloidy pirolizydynowe nie są rozkładane podczas procesu konserwacji. Jednak w zakonserwowanej paszy odpychający zapach rośliny jest maskowany przez zapach siana lub kwasów fermentacyjnych, co zwiększa ryzyko spożycia.

Głównym naturalnym obszarem występowania szmacianki są stepowe siedliska Bliskiego Wschodu i regionu śródziemnomorskiego. W Niemczech roślina ta występuje głównie na poboczach dróg i poboczach, nasypach kolejowych, ugorach, gruzowiskach i innych obszarach bez zamkniętej pokrywy roślinnej. Na intensywnie użytkowanych łąkach i pastwiskach, a także w zamkniętych murawach, ragwort, który ma słabą konkurencję, z trudem może się zadomowić.