Informacje od miasta Offenbach zgodnie z heską ustawą o informacjach środowiskowych

Zarys faktów i liczb z broszury "Altlasten" (1988 opublikowanej przez Ministerstwo Środowiska Hesji) na temat historii zanieczyszczonych miejsc w Hesji:

Szczególnie w latach 50-tych i 60-tych, ożywienie gospodarcze często odbywało się kosztem przyrody: ścieki, spaliny i odpady były beztrosko uwalniane do środowiska, ufając w samooczyszczającą się moc natury. Większość składowisk odpadów komunalnych była wówczas niezabezpieczona. Kontrolowana i przyjazna dla środowiska utylizacja odpadów została wprowadzona dopiero wraz z wprowadzeniem przepisów dotyczących odpadów.

Pierwsza heska ustawa o odpadach weszła w życie 21 października 1971 roku, a pierwsza federalna ustawa o usuwaniu odpadów 11 czerwca 1972 roku. W wyniku nowych przepisów wiele niekontrolowanych wysypisk śmieci zostało zastąpionych scentralizowanymi, autoryzowanymi składowiskami odpadów. W latach 1971-1974 zamknięto i zrekultywowano łącznie 2647 składowisk odpadów komunalnych w Hesji. Jednak składowane odpady w większości pozostawały na miejscu i były monitorowane tylko w wyjątkowych przypadkach. Od 1979 r. Hesja zaczęła systematycznie rejestrować te miejsca składowania odpadów (terminem technicznym są stare złoża). Do 8 lipca 1988 r. 4 933 starych składowisk w samej Hesji zostało zarejestrowanych w rejestrze starych składowisk odpowiedzialnego organu państwowego, w tym czasie Heskiego Państwowego Instytutu Środowiska (obecnie Heskiego Państwowego Urzędu Ochrony Przyrody, Środowiska i Geologii). Jednocześnie należało określić charakter zdeponowanych substancji, aby ocenić potencjalne zagrożenia stwarzane przez stare składowiska dla powietrza, gleby, wody i zdrowia ludzkiego oraz pilność środków zaradczych. Projekt badawczy przeprowadzony przez Federalną Agencję Ochrony Środowiska w 1986 r. koncentrował się na potencjalnym zanieczyszczeniu w kontekście procesów produkcyjnych. Na podstawie wyników stwierdzono, że te same grupy zanieczyszczeń (w tym metale ciężkie, arsen, cyjanki, związki chlorowane i wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne) mogą również występować jako odpady na starych składowiskach. Istniejące listy substancji, takie jak lista Kloke, lista holenderska lub lista angielska, które zawierały wartości referencyjne dla metali ciężkich: ołowiu, kadmu, chromu, miedzi, niklu, rtęci i cynku dla tła zanieczyszczenia gleby lub dane dotyczące stężenia dla lekko lub silnie zanieczyszczonych gleb, były bardzo różne i dlatego nie nadawały się do znormalizowanej oceny potencjału zagrożenia. W związku z tym Instytutowi ds. Substancji Niebezpiecznych dla Wody w Berlinie zlecono opracowanie zrozumiałego, opartego na naukowych podstawach modelu oceny dla kraju związkowego Hesja w celu oceny ryzyka i ewaluacji starych złóż i starych terenów. Model ten był dostępny pod koniec 1988 roku.

Na szczeblu federalnym, 37 Konferencja Ministrów Środowiska zainicjowała utworzenie Federalnej Grupy Roboczej ds. Gleby (LABO) w listopadzie 1991 roku. Jej stały Komitet ds. Zanieczyszczonych Terenów miał za zadanie zajmować się zanieczyszczonymi terenami. Jednym z głównych rezultatów było uchwalenie federalnej ustawy o ochronie gleby w 1997 r. i federalnego rozporządzenia w sprawie ochrony gleby w 1999 r. ze znormalizowanymi krajowymi wartościami testowymi dla wybranych, często występujących zanieczyszczeń.

Przykład Pechhütte pokazuje wpływ rozwoju ram prawnych w obszarze zanieczyszczonych terenów w Offenbach w latach 80-tych i 90-tych oraz pionierską pracę wykonaną przez odpowiedzialne władze i urzędy. Już w 1989 r. przeprowadzono badania historyczne i środowiskowe na starym składowisku Pechhütte w imieniu miejskiej agencji ochrony środowiska. Badania zostały zakończone w 1995 r. i wykazały, że wierzchnia warstwa gleby na terenie składowiska zawierała w szczególności wysoki poziom ołowiu. W związku z tym Rada Regionalna Darmstadt wszczęła formalne postępowanie w sprawie skażonego terenu w 45 przypadkach, aby zapobiec wszelkim negatywnym skutkom dla ogółu społeczeństwa. Plan rekultywacji dla dotkniętych nieruchomości, który przewidywał wspomnianą wymianę wierzchniej warstwy gleby, został ukończony 18 kwietnia 1996 roku. Zatwierdzenie planu rekultywacji i niezbędnych uzupełnień (badanie wariantów bariery grobowej) zostało udzielone przez Radę Regionu Darmstadt w dniu 21.04.1997 r. Prace rekultywacyjne rozpoczęły się jesienią 1997 r. i zostały zakończone wiosną 1998 r.