Trasa 5 - Offenbach w górę rzeki

Zamek Isenburg, jeden z najważniejszych zabytków kultury w Offenbach, znajduje się nieco w górę rzeki przy Mainstraße. Średniowieczna dynastia Isenburgów, która wybrała Offenbach na swoją rezydencję i siedzibę administracji państwowej, zleciła jego budowę w XVI wieku. Ze względu na swoje różnorodne projekty, zamek jest uważany za niezwykły obiekt nie tylko przez historyków sztuki - i jeden z najpiękniejszych renesansowych budynków na północ od Alp. Podczas gdy północna strona zwrócona w stronę rzeki Main ma ufortyfikowaną fasadę wykonaną z części starszych budynków, południowa strona zwrócona w stronę miasta, która została zbudowana po 1564 roku, ma bardziej zrelaksowaną renesansową fasadę z wdzięcznymi galeriami.
Po tym, jak hrabiowie Isenburga zostali wyniesieni do rangi książąt w 1748 roku, nie używali już zamku jako swojej rezydencji, ale bardziej komfortowych domów w centrum miasta. W 1816 roku utracili kontrolę nad swoim księstwem, a Offenbach przypadło Wielkiemu Księstwu Hesji-Darmstadt.
Od początku nowego tysiąclecia młodzi twórcy z Offenbach University of Art and Design studiują w czcigodnym czerwonym budynku. Oprócz wydziałów malarstwa i fotografii, znajduje się tu również pracownia komputerowa; parter jest wolny na imprezy.

Ekscytujący kontrast między nowoczesnym Offenbach a jego korzeniami jest kontynuowany na wewnętrznym dziedzińcu renomowanego uniwersytetu. Tutaj renesansowa fasada spotyka się z dzisiejszym głównym budynkiem HfG: technicznymi obiektami dydaktycznymi zbudowanymi w latach 1910-1913. Różne balustrady i kapitele w budynku, które zachowały się do dziś, służyły wówczas jako modele dla studentów architektury. Fontanna Ludo-Mayer, nazwana na cześć producenta skór i mecenasa sztuki, który umożliwił budowę nowych placówek edukacyjnych w tym czasie, znajduje się w centrum historycznego napięcia. Ta secesyjna fontanna na terenie kampusu, stworzona przez rzeźbiarza prof. Heinricha Jobsta, jest jednym z niewielu symboli artystyczno-historycznych Offenbach.

Wracając nad rzekę, ścieżka prowadzi obok Mainuferpark do nabrzeża Main w dzielnicy Bürgel w Offenbach. Tutaj, w pobliżu kościoła St Pankratius, znajduje się plac zabaw, który jest popularny zarówno wśród małych dzieci, jak i nastolatków. Wybór na terenie, który został częściowo odnowiony w 2007 roku, obejmuje piaskownicę, cyrk linowy i boisko do piłki nożnej. Podczas gdy najmłodsi mogą się wyszaleć, rodzice mogą cieszyć się idylliczną lokalizacją nad rzeką.

Świeżo wzmocniona, wycieczka rowerowa jest kontynuowana do pobliskiego stawu Schultheisweiher. Ten idylliczny zbiornik wodny znajduje się w rezerwacie przyrody i choć kąpiel nie zawsze jest tu dozwolona - w zależności od stężenia sinic (aktualną sytuację można znaleźć na stronie www.offenbach.de, sekcja Środowisko), warto wybrać się na objazd pięknej piaszczystej plaży. Miłośnikom zwierząt zaleca się zabranie ze sobą lornetki, aby mogli lepiej obserwować ptaki.

Ścieżka rowerowa prowadzi dalej wzdłuż Mainbogen i ogródków działkowych do jednej z najstarszych udokumentowanych wiosek w regionie Main: Rumpenheim zostało po raz pierwszy wspomniane w "Lorsch Codex" 1 czerwca 770 roku. Miejscowość, która od 1942 r. należy do miasta Offenbach, liczy około 4000 mieszkańców. Niektórzy z nich mieszkają obecnie nad rzeką, gdzie niegdyś zatrzymali się austriacki cesarz Franciszek Józef i rosyjski car Aleksander III: w czcigodnym zamku Rumpenheim.

Budynek jest świadectwem dworskiej ery Rumpenheim, która rozpoczęła się po tym, jak wioska przypadła Hesji-Kassel wraz z hrabstwem Hanau-Münzenberg w 1736 roku. Rodzina landgrafa nabyła dwór w Rumpenheim i przekształciła go w pałac. W latach 1770-1805 zbudowano klasyczny trójskrzydłowy kompleks, którego oryginalny rdzeń zachował się do dziś w środkowym skrzydle. W połowie XIX wieku na zamku Rumpenheim spotykała się europejska arystokracja - oprócz regentów Danii Christiana IX i Fryderyka VIII, przed koronacją gościli tu również królowa Anglii Maria i król Edward VII. W 1863 roku mieszkańcy Rumpenheim byli świadkami wyjątkowego spektaklu: grecka delegacja pojawiła się w strojach narodowych, aby zaoferować księciu Wilhelmowi ze Szlezwika-Holsztyna-Glücksburga grecką koronę królewską w Rumpenheim. Książę przyjął ją i udał się z Menem do Hellady.

Pod koniec XIX wieku dworski splendor przygasł. W 1866 r. Prusy zaanektowały Elektorat Hesji-Kassel, a Hanau i Rumpenheim znalazły się w pruskiej prowincji. W 1902 r. ostatni książęcy właściciele opuścili zamek i zamieszkali w odziedziczonym zamku Kronberg w regionie Taunus. W 1943 r. budynek został uszkodzony podczas nalotu, a w latach 70. rozważano jego rozbiórkę. Jednak dzięki specjalnie założonej inicjatywie obywatelskiej w końcu znaleziono inwestora, który od 2000 r. odbudował środkowe skrzydło zgodnie z jego statusem zabytku - dzisiejszy wygląd zamku odpowiada temu z 1805 r. Od 2003 r. rodziny mieszkają tu w mieszczańskim komforcie.

Sąsiedni park pałacowy Rumpenheim z cienistymi drzewami zachęca do spacerów i relaksu. Jednak park odzwierciedla również kawałek historii kultury: powstał około 1780 roku, kiedy ogrody nie były już przycinane linijkami i nożycami do żywopłotu, jak w okresie francuskiego baroku; były teraz wzorowane na angielskich ogrodach krajobrazowych. Kręte ścieżki i zróżnicowana architektura ogrodowa miały zapewnić spacerowiczom możliwość wędrowania po krajobrazach o różnym charakterze, podkreślając różne ludzkie nastroje - pogodne lub melancholijne. W parku pałacowym Rumpenheim najlepiej zachowanym elementem z tego okresu jest monopteros, pod którego kopułą znajduje się herb elektoratu Hesji i Wielkiej Brytanii.

Aby mocniej podkreślić charakter angielskich ogrodów krajobrazowych, Biuro Urbanistyki i Zarządzania Budynkami w Offenbach planuje szereg działań. Na przykład dawna hala drzew na północnym krańcu parku została zrekultywowana przy wsparciu inicjatywy obywatelskiej Rumpenheim: Osoby odpowiedzialne posadziły 43 lipy zimowe i wytyczyły nowe ścieżki. Minie jeszcze wiele lat, zanim odwiedzający będą mogli spacerować tutaj pod zamkniętym baldachimem liści, jak niegdyś europejscy królowie - ale gracze w boule już lubią się tu spotykać.