Odbudowany pałac Büsingpalais został otwarty w 1984 roku
Żaden budynek w Offenbach nie jest bardziej prestiżowy niż historyczny pałac Büsingpalais. I prawdopodobnie żaden nie może pochwalić się bardziej burzliwą historią niż neobarokowy pałac, który ma już ponad 240 lat - a mimo to jest tylko młody: 21 września 1984 roku miasto świętowało odbudowę dawnych ruin wojennych i od tego czasu Büsingpalais jest popularnym miejscem przyjęć, seminariów, konferencji lub ślubów marzeń. Spojrzenie wstecz.
Przez prawie 40 lat po zakończeniu wojny centrum pałacu wyglądało jak ruina, a mieszkańcy walczyli o jego odbudowę. Ich datki nie były wystarczające. Sprawiły jednak, że większość mieszkańców Offenbach poczuła, że ruiny są bolesną raną w krajobrazie miasta. Wspomnienia i uczucia łączyły się z pragnieniem zachowania tradycji i znużeniem ciągłym przypominaniem o wojnie w odnowionym mieście. Ruina jako niedokończone zadanie: nic nie było skończone, dopóki tam leżało.
Büsingpalais był otwarty dla publiczności dopiero od 1921 roku, kiedy to miasto przejęło go i przekształciło w ratusz. Był on jednak otwarty dłużej. Rodziny Bernard i d'Orville zbudowały go jako rezydencję i fabrykę tytoniu, więc nie była to bynajmniej odosobniona posiadłość. Robotnicy i handlarze przychodzili i odchodzili, podobnie jak przewoźnicy, woźnice i pracownicy stajni. Jeden z właścicieli, Peter Bernard, miał tam własną orkiestrę grającą przed publicznością około 1800 roku. Tam, gdzie dziś znajduje się przedsionek i sala weselna, już 200 lat temu było miejsce na uroczystości.
Mieszkańcy Offenbach byli związani z budynkiem od momentu jego wzniesienia. Kiedy młody Goethe w swoim Offenbach latem 1775 roku zauważył, jak hałas prac budowlanych z drugiej strony Herrnstraße pozbawiał go porannego snu, mogło to również denerwować innych sąsiadów. Jednak nieruchomość nie nosiła jeszcze nazwy Büsingpalais.
Należy uznać za dziwne, że ze wszystkich możliwości przylgnęło do niej nazwisko barona von Busing. Został on bowiem spadkobiercą tylko jako zięć przez małżeństwo. Niemniej jednak nadał posiadłości znajomą twarz. W latach 1899-1907 zlecił profesorowi Wilhelmowi Manchotowi ze Städel gruntowną przebudowę starego dworu w neobarokowy pałac. Fabryka tabaki została przeniesiona na drugą stronę ulicy do nowego Bernardbau.
Przebudowany pałac obejmował bramę z kutego żelaza na Herrnstraße, którą możemy oglądać do dziś. Jest to dzieło frankfurckiej firmy, która wywołała sensację na Światowych Targach w Chicago w 1893 roku. Podobna brama zamykała park od strony Kaiserstraße. Bomby podczas II wojny światowej zredukowały ją do złomu.
W 1921 roku, tuż na początku wielkiej demonetyzacji, miasto nabyło pałac. Stał się on jednym z najpiękniejszych ratuszy w Niemczech - w odczuciu nie tylko mieszkańców Offenbach. Pozostał centrum życia miejskiego nawet po jego zniszczeniu w 1943 roku: cour d'honneur był miejscem wieców w okresie powojennym, a ruiny służyły jako malownicze tło dla przedstawień teatralnych. Często gromadziło to tysiące ludzi na świeżym powietrzu.
Odbudowa skrzydeł bocznych wraz z budynkami frontowymi została ukończona wcześnie. Muzeum Klingspor i biblioteka miejska znalazły tam odpowiednie zakwaterowanie. Przygnębienie i bezradność sprawiły jednak, że budynek centralny pozostał ruiną. Omówiono i odrzucono plany; miał stać się centrum młodzieżowym, ponieważ można było uzyskać na to fundusze państwowe. Rozważano odnowienie fasady dziedzińca w starej formie, ale dodanie nowoczesnej betonowej konstrukcji z tyłu.
Architekci spierali się, politycy debatowali, lata mijały. Dopiero po 1977 roku nowa większość polityczna dostrzegła szansę na odciśnięcie swojego piętna. Inicjatywa obywatelska kierowana przez radnego miejskiego Bruno Knappa stworzyła platformę dla woli ludzi. Zbierała ona datki i stanowiła łącznik z areną polityczną.
Kamień węgielny położono 30 października 1981 roku. Inauguracja miała miejsce 21 września 1984 roku i mało kto uważał, że odbudowa była zbędnym wydatkiem pieniędzy. Pałac jest obecnie połączony z sąsiednim hotelem Sheraton Offenbach. "Nasi krajowi i międzynarodowi goście są zawsze zaskoczeni i zachwyceni Büsingpalais i szeroką gamą możliwości, jakie oferuje" - mówi Dirk Wilhelm Schmidt, dyrektor generalny Sheraton Offenbach. I nadal służy mieszkańcom Offenbach jako salon: na wesela, na spotkania i ceremonie, koncerty i wystawy, jako miejsce spotkań dla rozrywki i muzy.
Inni użytkownicy również korzystają z historii i estetyki tego budynku. "To, co jest miłe", mówi Nicole Köster, zastępca dyrektora biblioteki miejskiej, "to fakt, że można tu poczuć zapach historii". Wieża z książkami jest dla niej centralnym punktem, "tak było już wtedy, gdy byłam czytelniczką". Jest przekonana, że wielu czytelników czuje to samo, "ponieważ wielu z nich przychodzi do naszej biblioteki prawie codziennie, aby pracować i czytać". Stephan Soltek, dyrektor Muzeum Klingspor, ma również szczególne oko do szczegółów budynku: "Büsingpalais ma zachwycająco piękne arkady", podkreśla, "a kreski w nich to podkreślają!".
Życie kulturalne Offenbach może stać na wielu nogach - ale Büsingpalais jest z pewnością jedną z najsilniejszych na tym tle. Podobnie jak ponad 200 lat temu, kiedy to obsesyjny na punkcie muzyki Peter Bernard otworzył swój dom. Oczywiście Büsingpalais jest również dobrym przykładem ulotnej natury czasu. Kto zdaje sobie sprawę, że stoi on zaledwie od 30 lat i był już trzykrotnie przebudowywany? Kogo obchodzi, że plan piętra ostatniej przebudowy został nieznacznie zmieniony, co wywołało wówczas ostre protesty? Po 30 latach to już historia.
Autor: Lothar R. Braun
Ten tekst został napisany przez Lothara R. Brauna kilka lat temu i został rozszerzony o aktualne fragmenty dźwiękowe od obecnych użytkowników Büsingpalais.