Z mostka statku do wielkiego miasta

Nowy, drewniany "most okrętowy", który prowadził do Fechenheim w przedłużeniu dawnej Schlossgrabengasse, miał około 155 metrów długości i pięć metrów szerokości. Został skonstruowany w taki sposób, że mogły po nim przejechać nawet czterokonne powozy z ciężkimi ładunkami. Jeśli statek chciał przepłynąć przez most, przeprawa, która opierała się na dwunastu dużych barkach, była otwierana w pewnym momencie przez strażników mostu. Chociaż przeprawę można było dostosować do poziomu wody, musiała być opuszczana podczas przypływu. Most okrętowy był jednak czymś więcej niż tylko przeprawą przez Men. Był on widoczną częścią dużego politycznego projektu infrastrukturalnego, dzięki któremu Wielkie Księstwo Hesji masowo promowało gospodarkę Offenbach, a tym samym umożliwiło jej rozwój w dzisiejszą metropolię.

Offenbach było wówczas miastem granicznym: rzeka Men wyznaczała granicę między dwoma suwerennymi państwami. Po południowej stronie rzeki znajdowało się Wielkie Księstwo Hesji-Darmstadt, a na północy Elektorat Hesji-Kassel. Pomiędzy rządzącymi rodzinami nie było bliskich więzi rodzinnych. Jednak zbudowanie mostu między dwoma państwami było możliwe tylko razem. "Biura spraw zagranicznych" obu państw negocjowały miesiącami, pisząc listy, notatki, propozycje i odpowiedzi. Rezultat: most stał się wspólnym projektem, określonym w 30-punktowym traktacie zawartym w 1818 roku. "Kierownictwo" mostu było prowadzone przez dwóch wysokich rangą "komisarzy": Radca Izby Sądu Tajnego Wilhelm von Bodé i Radca Izby Carl Georg Schönhals. Za nimi podążali mistrz mostu, sześciu dozorców mostu, poborca pieniędzy mostowych, sędzia mostowy i policja mostowa. Planowanie i budowa, personel, a także wszelkie naprawy i inne koszty były finansowane z dochodów z opłat mostowych i po połowie z kasy każdego z dwóch krajów związkowych. W sumie sama budowa mostu okrętowego kosztowała nieco ponad 65 000 guldenów, czyli równowartość około 1,33 miliona euro.

Odpowiedzialni myśleli jednak szerzej: wraz z budową mostu oba stany zbudowały również nowy, utwardzony szlak handlowy, aby poprawić dostęp do miasta, a tym samym umożliwić lepszy handel firmom. Obejmowało to "Chaussee nach Sprendlingen", który został otwarty w 1820 roku i po raz pierwszy połączył Offenbach z bezpośrednią trasą do stolicy Darmstadt - dziś Sprendlinger Landstraße. Wielkie Księstwo zleciło również budowę autostrady przez Bieber do Seligenstadt, aby zapewnić drogę do Aschaffenburga. Elektorat zbudował również szlak handlowy na północ od Men, co drastycznie uprościło drogę do Offenbach. Droga Starkenburska, która istnieje do dziś, prowadziła od mostu Schiffbrücke do Fechenheim i Mainkur od 1819 roku, do Bergen od 1822 roku i do Vilbel, najbardziej wysuniętego na południe miasta w dużej prowincji Hesja-Darmstadt w Górnej Hesji, w 1823 roku. Tam kolejne szlaki handlowe krzyżowały się z pierwszym bezpośrednim połączeniem północ-południe do Offenbach i Darmstadt - a elektorat rolniczy również na tym skorzystał.

Dzięki temu projektowi oba państwa usunęły główną przeszkodę dla ich rozwoju gospodarczego: przez wieki Men mógł być przekraczany tylko przez powozy na trasie od ujścia Renu do Aschaffenburga przez Stary Most we Frankfurcie. Miasto żądało wysokich opłat za przejazd mostem, a także opłat tranzytowych za transport towarów po miejskich drogach. Podróżowanie z północy do Offenbach lub transport towarów na drugą stronę Menu było zatem bardzo kosztowne dla firm. Dzięki mostowi dla statków i nowym, wygodnym drogom, handlowcy, rzemieślnicy i przedsiębiorcy na trasie północ-południe mogli po raz pierwszy zaoszczędzić sobie długich objazdów przez Frankfurt, opłat drogowych i części opłat za przejazd mostem. Podróż do i z Offenbach była teraz znacznie krótsza i tańsza niż przez Stary Most ze względu na niskie taryfy celne.

Zaledwie kilka tygodni później Wielki Książę Ludwik I wydał program rozwoju gospodarczego dla Offenbach w wyraźnym związku z budową mostu okrętowego: każdy, kto osiedlił się w mieście, otrzymał "całkowitą cywilną wolność handlu pod każdym względem, bez względu na religię lub wyznanie". Wprowadził również prawo wymiany w Offenbach - po raz pierwszy umożliwiając wymianę pieniędzy na inne waluty w mieście. Zreformował również podatek handlowy i zezwolił na utworzenie izby handlowej. Każdemu, kto budował w mieście, przyznano również zwolnienie z podatku od tych budynków. Wszystko to przyniosło przedsiębiorcom z Offenbach wiele nowych szans, możliwości i korzyści, z których skorzystali. Ponadto wielu robotników fabrycznych i rzemieślników z Fechenheim i okolic wkrótce przybyło do pracy w kwitnącym Offenbach przez most okrętowy. Miasto rozwijało się tak szybko, jak firmy i fabryki.

Drewniany most okrętowy istniał do 1 października 1887 r., kiedy to otwarto stały most nad Menem przy Kaiserstraße, dzisiejszy most Carla Ulricha. Podczas uroczystości w restauracji "Schlossers Garten" opiekunowie mostu rozwiązali liny barek na moście okrętowym i przenieśli je na brzeg wraz z odcinkami jezdni. Jednak ze względu na naciski miejscowej ludności, wielowiekowe połączenie promowe przez Men zostało wznowione zaledwie rok później: 1 grudnia 1888 r. prom ponownie przeprawił się przez Men po raz pierwszy od dłuższego czasu. Pomimo nowego mostu, był on intensywnie wykorzystywany przez mieszkańców Offenbach i Fechenheim. Dopiero wraz ze wzrostem ruchu samochodowego po II wojnie światowej liczba pasażerów zmniejszyła się do kilku dziennie. Pod koniec 1967 roku Georg Sator, ostatni przewoźnik promowy w Offenbach, po raz ostatni zacumował swoją małą łódź motorową "Michael Matthias".