1932: Położenie kamienia węgielnego pod Tempelsee
W 2007 roku w dzielnicy Tempelsee na dalekim południu Offenbach obchodzono rocznicę. Minęło 75 lat, odkąd rada miasta wydała zgodę na budowę 90 osiedli mieszkaniowych. Obszar dzielnicy, który odtąd był znany jako "osiedle", został stworzony, aby odróżnić go od małego, starszego osiedla. Tempelsee przypomina drzewo, którego wiek można rozpoznać po rocznych słojach.
Na samym początku były mieszkania robotnicze fabryki cementu portlandzkiego przy Waldstraße, zbudowane po pierwszej wojnie światowej, przy lesie z dala od bram miasta. Można je uznać za zalążek.
Więcej miało nadejść po tym, jak członkowie stowarzyszenia ogródków działkowych założyli w 1919 roku spółdzielnię mieszkaniową Odenwaldring. Zrodziła się ona z potrzeby tamtych czasów, podobnie jak Tempelsee. Pod kierownictwem spółdzielni dwunastu osadników rozpoczęło w 1922 roku budowę domów jednorodzinnych przy Waldstrasse i Gerhart-Hauptmann-Strasse. Następnie powstały domy bliźniacze i rząd budynków przy Brunnenweg.
Tak wyglądała sytuacja w 1932 r., kiedy to ogólnokrajowy program dotacji stał się impulsem do dalszej rozbudowy dla bezrobotnych. W międzyczasie cementownia zakończyła działalność. Od 1927 r. mieszkańcy byli zorganizowani w stowarzyszeniu o nazwie "Gemaa Tempelsee". Gemaa oznaczało, że postrzegali siebie jako niezależną społeczność, samowystarczalną społeczność w społeczeństwie miejskim: z reguły byli to bezrobotni, którzy zaczęli budować swoje domy, ogrody kuchenne i małe stajnie dla zwierząt na działkach o powierzchni 600 metrów kwadratowych każda. Pracowali razem. Nieruchomości były przydzielane losowo dopiero po ukończeniu najtrudniejszej części. Nikt nie mógł wiedzieć, czy pracuje dla własnego domu, czy dla domu sąsiada. Być może stąd wziął się duch wspólnoty mieszkańców Gemaa, który jest odczuwalny do dziś.
W latach 1932-1935 wybudowano w ten sposób 242 domy. Kolejny impuls dla Tempelsee przyszedł w latach po II wojnie światowej. Najpierw dzięki naprawie zniszczeń po bombardowaniach, a następnie dzięki nowym budynkom, modernizacji, przebudowom i rozbudowom oraz nowym mieszkańcom. Prawie żaden z domów na osiedlu nie zachował się w takim samym stanie, jak w momencie ich pierwszego zasiedlenia.
Nie wszyscy nowi mieszkańcy mogą wiedzieć, skąd wzięła się nazwa tej dzielnicy z własnym charakterem. Hainbach był nadal nazywany "Hahnebach", kiedy jego woda po raz pierwszy napędzała koło młyńskie około 1714 roku. W pewnym momencie, gdy koło przestało się obracać, ten młyn Tempelsee stał się pubem, popularną restauracją z dużą salą, na wsi z dala od miasta.
Kiedy został zburzony w 1957 roku, na jego miejscu zbudowano stację benzynową. Niebezpieczny dla wypadków ostry zakręt na leśnej drodze w Tempelseemuhle został wyprostowany. Miasto rozrosło się na południe, a Tempelsee przestało być odległe. Nic nie przypomina nam starych zdjęć. Tylko starsi mieszkańcy Offenbach od czasu do czasu wspominają stary młyn Tempelsee w swoich wspomnieniach z dzieciństwa.
Autor: Lothar Braun
Opublikowane w OFFENBACH POST
