Cyfrowa komora echa: wykład Goethego 20 sierpnia 2019 r.
We wtorek, 20 sierpnia, prof. dr Klaus Günther, profesor teorii prawa, prawa karnego i postępowania karnego oraz współdyrektor klastra doskonałości "Kształtowanie porządków normatywnych" na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie, mówił na temat: Jak wolni jesteśmy w cyfrowej komorze echa?
Jak wolni jesteśmy w cyfrowej komorze echa?
Gdy tylko jesteśmy online, nie możemy zapobiec gromadzeniu naszych danych. Organizacje prywatne i państwowe wykorzystują nasze dane do tworzenia profili osobowości, czy to w celu obserwacji i nadzoru, czy też w celu tworzenia zachęt do konsumpcji poprzez ukierunkowane reklamy produktów. Tworzy to wokół nas swego rodzaju salę luster, która potwierdza nasze życzenia i przekonania oraz coraz dokładniej przewiduje nasze przyszłe zachowania. Coś podobnego dzieje się w cyfrowych sieciach społecznościowych, nie tylko poprzez gromadzenie i analizowanie generowanych danych behawioralnych, ale także poprzez fakt, że wymieniamy się głównie pomysłami z ludźmi o podobnych poglądach, którzy podzielają i potwierdzają ("lubią") nasze życzenia i przekonania, nasz pogląd na świat.
Podczas wykładu zastanawiano się, czy i w jaki sposób zmienia się nasza wolność, gdy coraz częściej poruszamy się w takich komorach echa i cyfrowych lustrzanych szafach naszego własnego ja - lub czy wolność nie obejmuje również doświadczenia sprzeczności, oporu, sprzeciwu, a nawet porażki.
Więcej informacji o prof. dr Klausie Güntherze
Prof. dr Klaus Günther jest profesorem teorii prawa, prawa karnego i prawa postępowania karnego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Goethego we Frankfurcie nad Menem. Od 2007 r. jest współdyrektorem klastra doskonałości "The Formation of Normative Orders".
Jest członkiem zarządu Instytutu Badań Społecznych we Frankfurcie i Distinguished Fellow of the Forschungskolleg Humanwissenschaften na Uniwersytecie Goethego w Bad Homburg.
W 2018 r. otrzymał tytuł profesora emerito na Universidad del Rosario w Bogocie (Kolumbia).
Klaus Günther studiował filozofię i prawo we Frankfurcie. W latach 1983-1996 był asystentem naukowym i asystentem uniwersyteckim we Frankfurcie, w tym w finansowanej przez DFG grupie roboczej zajmującej się teorią prawa (Program Leibniza) z Jürgenem Habermasem, gdzie uzyskał doktorat w 1987 roku.
Po habilitacji w 1997 r. zaproponowano mu profesurę na EUI we Florencji oraz na uniwersytetach w Rostocku i Zurychu, którą jednak odrzucił.