Meble na ostatnią podróż

Panie Hogan, jak wpadł pan na pomysł tej oferty?

Kilka lat temu zmarł mój dobry przyjaciel. Zadałem sobie wtedy pytanie: Co mogłem zrobić, aby pomóc jego rodzinie i mnie w tym trudnym czasie? Mogłem zrobić trumnę z jego ulubionego drewna. To również odciążyłoby krewnych, ponieważ dyskusja na temat "właściwej" trumny nie jest łatwa dla osób w żałobie, które mają tak wiele zmartwień w tym samym czasie. Potem poznałem pastora w moim rodzinnym mieście Hamm, który - podobnie jak Gabriele Schreiber w Offenbach - postrzega cmentarze jako miejsca spotkań. Pomysł warsztatów zrodził się dzięki niemu: zbudowałem model, zaprosiliśmy prasę i wkrótce potem pierwszy kurs był w pełni zarezerwowany.

Jakie doświadczenia miałeś z uczestnikami?

Są wśród nich mężczyźni i kobiety, starsi i młodsi, a ich obawy są bardzo różne. Niektórzy uważają, że warsztaty są interesującym pomysłem w bardzo pragmatyczny sposób, a także potrzebują półki. Zaczynamy od zbudowania mebla, który może być używany jako szafa, półka lub skrzynia do ostatniego dnia. Inni niedawno doświadczyli śmierci i teraz intensywnie zajmują się tematem umierania. Spotykamy wszystkich ludzi tam, gdzie się znajdują. Dlatego zawsze na miejscu jest doradca lub pastor.

Jakie dyskusje odbywają się podczas warsztatów?

Pierwszy dzień poświęcony jest pracy praktycznej: prefabrykowane części są skręcane ze sobą, aż brakuje tylko głowy i stóp. Drugiego dnia sprawy stają się poważniejsze: uczestnicy decydują o faktycznym wykorzystaniu trumny jako mebla i wypróbowują ją. Teraz dzielą się również swoimi przemyśleniami na temat śmierci, która jest codziennym zjawiskiem, a jednak jest tak często tłumiona. Ma to bardzo jednoczący i zapobiegawczy efekt, ponieważ krewni mają o jedną rzecz mniej do zmartwienia później. Widzę, że większość z nich identyfikuje się ze swoim obrabianym przedmiotem poprzez to, jak czule głaszczą drewno.

Czy wiesz, do czego właściwie służą obrabiane przedmioty?

To również jest bardzo zróżnicowane. Nauczyciel religii używa ich do przechowywania poduszek do medytacji dla szkoły, jeden z uczestników używa ich do przechowywania swoich płyt winylowych, inny z Offenbach używa ich jako pudełka na zabawki dla swoich wnuków. Niektórzy ludzie bardziej boją się kontaktu, więc w piwnicy znajduje się nowa szafa. Jeden mebel od dawna znajduje się w moim Hammer Atelier, gdzie oferuję również wsparcie 1:1 przy budowie trumien: Żona uczestnika nie chce tego mebla w swoim domu. Zasadniczo pytanie brzmi: czy wpuszczamy temat śmierci i umierania - czy też pozostawiamy go na zewnątrz?

Czym charakteryzowały się warsztaty w Offenbach?

Po raz pierwszy mój program odbył się na cmentarzu i na świeżym powietrzu. Kiedy pracowaliśmy, biznes się kręcił, podjeżdżali przedsiębiorcy pogrzebowi, temat był jeszcze bliżej nas niż zwykle. Chciałbym pochwalić zespół cmentarza w Offenbach za ich zaangażowaną, odważną pracę: Nie mogę się doczekać powrotu na wiosnę.