Z troską i uczuciem

Panie Bär, jak to się stało, że zajął się Pan zarządzaniem cmentarzami?
Mój dziadek zmarł podczas egzaminów końcowych na administratora biura w Stadtwerke w 2012 roku. To po raz pierwszy zbliżyło mnie do tematu śmierci. Ponieważ właśnie wtedy był wakat w administracji cmentarza, nie wahałem się długo.

Co fascynuje Cię w miejscach spoczynku?
Po prostu uwielbiam chodzić po cmentarzach, patrzeć na piękne stare kamienie i podziwiać sposób, w jaki przeplatają się z drzewami. Tak bardzo polubiłem te miejsca i ich atmosferę, że trudno mi odwiedzić miasto bez odwiedzenia jego cmentarzy. Dzięki temu jestem na bieżąco z tym, co dzieje się i jest realizowane w innych miejscach spoczynku.

Z jakimi zadaniami wiąże się Twoje nowe stanowisko?
W przyszłości będę odpowiedzialna za pracowników terenowych i zajmę się jeszcze większą liczbą projektów, na przykład dla zarządzanych przez ogrodników miejsc pochówku, które odgrywają coraz ważniejszą rolę w naszej codziennej pracy. Dzięki mojemu doświadczeniu mogę również zastępować moją szefową Gabriele Schreiber w zależności od okazji.

W jaki sposób listopad jest dla Ciebie szczególnym miesiącem?
Mamy oczywiście więcej pracy ze względu na święta państwowe i uroczystości upamiętniające zmarłych - zwłaszcza w weekendy, kiedy organizowane są specjalne nabożeństwa i ceremonie składania wieńców. Przyjeżdża wtedy więcej odwiedzających niż w jakimkolwiek innym miesiącu, a wszystko musi być szczególnie czyste i uporządkowane, w przeciwnym razie w poniedziałek telefon będzie dzwonił bez przerwy.

Czy były jakieś momenty na cmentarzu, które szczególnie zapadły Ci w pamięć?
Niedawno bardzo poruszyło mnie nabożeństwo pogrzebowe, kiedy mała dziewczynka stała zapłakana przy grobie swojego taty. Zastanawiałem się, jak by to było, gdyby mój siedmioletni syn musiał tu teraz stać, a moje oczy zrobiły się mokre. Ale zawsze są wspaniałe doświadczenia, zwłaszcza gdy nabożeństwa pogrzebowe są organizowane z muzyką na żywo. Niedawno pewien mężczyzna grał na harmonijce ustnej dla swojego zmarłego najlepszego przyjaciela, co było prawdziwym wzruszeniem.