Kamienie milowe dla Isaaka, Berty, Simona, Maxa i Herrmanna Fuchsów

Isaak Fuchs urodził się w Bendzinie, w Polsce, w 1888 roku. Przybył do Niemiec w 1905 r. i osiedlił się w Offenbach w 1906 r., gdzie założył sklep z wyrobami skórzanymi. W 1910 r. ożenił się z Bertą Mitbreit, urodzoną w 1888 r., która w 1906 r. wraz z rodzicami przyjechała do Offenbach z Polski. W Offenbach urodziło się trzech synów: Simon w 1912 roku, Max w 1920 roku i Hermann w 1921 roku.

Rodzina mieszkała w różnych miejscach w Offenbach, ale od 1930 r. nieprzerwanie mieszkała przy Lilistraße 19, w budynku mieszkalnym, który został zniszczony pod koniec II wojny światowej. Sklep skórzany znajdował się przy Domstraße.

Rodzina przeżyła pierwszy punkt zwrotny w 1914 r. po wybuchu I wojny światowej, kiedy Isaak Fuchs został internowany w obozie jenieckim jako wrogi cudzoziemiec z Polski do 1917 roku. Następnie został zwolniony z powodu braku siły roboczej i pracował w elektrowni Ülzen niedaleko Hanoweru. Reszta rodziny - w tym czasie matka Berta i syn Simon - również przybyła do Ülzen i mieszkała tam do 1919 r., kiedy to wrócili do Offenbach, gdzie Isaak Fuchs kontynuował prowadzenie firmy. W Offenbach rodzina utrzymywała głównie kontakty z rodzinami, które również wyemigrowały z Europy Wschodniej i były zaangażowane w żydowską organizację pomocy społecznej.

Według wypowiedzi Simona Fuchsa z 1985 r., rodzina nie doświadczyła żadnego antysemityzmu w Offenbach w okresie weimarskim, ale postrzegała narodowych socjalistów jako zagrożenie. Simon ukończył Oberrealschule am Stadthof w 1931 roku, ale musiał zrezygnować ze studiów ekonomicznych po dojściu nazistów do władzy. Został członkiem organizacji syjonistycznej we Frankfurcie i rozpoczął przygotowania do emigracji do Palestyny. Kształcąc się jako portefeuiller i ogrodnik, w 1936 r. uzyskał certyfikat uprawniający do wjazdu do Palestyny. Wraz z żoną Katin, którą poznał w organizacji żydowskiej i poślubił wiosną 1936 r., opuścił Offenbach w sierpniu 1936 r.: z ulgą, ale i tęsknotą.

Członkowie rodziny, którzy pozostali, byli narażeni na rosnącą dyskryminację ze strony nazistów w Offenbach, ale nie mogli zdecydować się na emigrację. Rodzice wciąż wierzyli, że prześladowania ze strony nazistów nie mogą być aż tak straszne.

Ich syn Hermann, który urodził się w 1921 r. i kształcił się na ślusarza, zdecydował się na emigrację. W marcu 1938 r., dzięki wsparciu organizacji żydowskiej w ramach tzw. aliji młodzieżowej, udało mu się dostać do kibucu w Palestynie, do czego nie było wymagane żadne specjalne zaświadczenie.

W październiku 1938 r. nazistowski rząd nakazał Żydom z polskim obywatelstwem opuszczenie Niemiec. Ojciec Isaak Fuchs był pierwszym z rodziny, którego dotknęła deportacja. Musiał wrócić do Bendzina 29 października 1938 roku. Berta i Max Fuchs zostali deportowani w lutym 1939 roku. Deportowani nie zostali jednak zaakceptowani przez polski rząd w Polsce i zostali odesłani do Niemiec. Berta Fuchs została ponownie deportowana do Polski w sierpniu 1939 roku. W karcie meldunkowej jako miejsce jej zamieszkania podano Częstochowę. Według jej syna Simona, poznała tam swojego męża Isaaka, gdzie oboje byli więzieni po wkroczeniu niemieckiego Wehrmachtu aż do deportacji. Według wpisu wKsiędze Pamięci Ofiar Narodowego Socjalizmu (Otwiera się w nowej karcie) Isaak Fuchs zginął w Bendzinie, a Berta Fuchs w Auschwitz. Data ich zamordowania nie jest znana.

Maxowi udało się uniknąć drugiej deportacji do Polski. Jego akta rejestracyjne stwierdzają: 18 lutego 1939 r. deportacja do Polski. Jednak z pomocą Biura Palestyńskiego udało mu się uciec do Anglii w kwietniu 1939 r. dzięki swoim kwalifikacjom zawodowym. Szybko znalazł pracę jako redaktor, ale po wybuchu wojny został internowany na wyspie Man. Po wojnie przez pewien czas pracował w Anglii, a następnie wyjechał do Izraela. Nie pozostał tam jednak, lecz wyemigrował do Ameryki.